Artystka Audrey Large postanowiła sprawdzić, co stanie się z obiektem, kiedy potraktujemy granicę między cyfrowym a rzeczywistym jak przestrzeń do eksperymentu. Jej prace przypominają trochę zatrzymane w kadrze błędy komputerowego renderowania, trochę organiczne formy, które dopiero próbują odnaleźć swój kształt. Są płynne, nieregularne, pełne koloru i zaskakująco materialne. Jej prace można było podziwiać na wystawie Alter Tokyo pod koniec października, gdzie zaprezentowała obiekty Flowstones i kubiki Formation.

Urodzona w 1994 roku francuska artystka mieszka i pracuje w Rotterdamie. Ukończyła Design Academy Eindhoven, a jej prace pokazywano m.in. w V&A, Saatchi Gallery, Vitra Design Museum, Stedelijk Museum i Nxt Museum. W 2021 roku otrzymała Dutch Design Award w kategorii Young Designer, a dwa lata później została wyróżniona nagrodą Dezeen Emerging Designer. Jedna z jej realizacji trafiła do stałej kolekcji Stedelijk Museum w Amsterdamie.

Punktem wyjścia dla wielu realizacji artystki jest ruch ludzkiego ciała. Large wykorzystuje technologię motion capture, by rejestrować własne gesty, a następnie przenosi je do środowiska 3D. Pracuje również bezpośrednio w wirtualnej rzeczywistości, gdzie za pomocą kontrolera rzeźbi cyfrową materię. Nie jest to jednak klasyczne projektowanie wspomagane komputerowo.

Każdy ruch dłoni zostawia ślad w modelu miękkim, podatnym na deformacje, przypominającym glinę, choć istniejącym początkowo tylko w przestrzeni wirtualnej.

To właśnie spotkanie ludzkiego gestu z logiką oprogramowania generuje charakterystyczne dla jej twórczości przesunięcia, zniekształcenia i wizualne glitch’e. Large nie próbuje ich ukrywać ani naprawiać. Przeciwnie, wydobywa z nich nowy język form, w którym niedoskonałość staje się wartością, a cyfrowy błąd może być równie interesujący jak zamierzony efekt rzeźbiarski.

Jej praktyka doskonale wpisuje się w rosnące zainteresowanie digital craftsmanship, czyli cyfrowym rzemiosłem. To podejście, w którym zaawansowane narzędzia nie zastępują ręcznej pracy i intuicji, ale stają się ich przedłużeniem. W przypadku Large technologia nie oznacza chłodnej, bezosobowej perfekcji, pozwala zachować indywidualny gest, przypadek i ekspresję, a następnie przełożyć je na fizyczny obiekt.

To także ciekawy przykład zacierania granicy między projektowaniem, sztuką i eksperymentalnym rzemiosłem.

Szczególnie dobrze widać to w kolekcji Moments of Transfer. Artystka bada w niej proces przenoszenia cyfrowego obrazu do fizycznego świata, tworząc serię lamp. Modele rzeźbione w 3D zostają utrwalone dzięki technologii druku SLA, wykorzystującej światło UV. Następnie ich powierzchnie pokrywane są teksturami zaczerpniętymi z internetowych bibliotek obrazów, przenoszonymi na obiekty metodą water transfer. Powstają przedmioty, które balansują między stanem płynnym i stałym, symulacją i materią, obrazem i rzeczą.

Innowacyjność tego procesu polega nie tylko na wykorzystaniu kilku technologii produkcyjnych, ale na połączeniu ich w jeden autorski język. Cyfrowy model nie jest tu jedynie projektem, który należy wiernie odtworzyć w materiale. Staje się punktem wyjścia do dalszych eksperymentów z powierzchnią, fakturą i percepcją. Lampa przestaje być wyłącznie użytkowym przedmiotem — staje się rzeźbiarskim obiektem, którego forma i wykończenie opowiadają historię przejścia z jednego medium do drugiego.

W twórczości Large można dostrzec kilka ważnych kierunków współczesnego designu. Pierwszy to hybrydowość , swobodne przemieszczanie się między światem wirtualnym a fizycznym, bez traktowania któregoś z nich jako nadrzędnego. Drugi to eksperyment z materialnością: poszukiwanie nowych faktur i sposobów wykończenia, a także kwestionowanie tego, czym właściwie jest materiał w epoce cyfrowej. Trzeci to estetyka glitchu i kontrolowanej niedoskonałości, która odchodzi od gładkich, idealnych wizualizacji na rzecz form nieoczywistych, zdeformowanych i bardziej ekspresyjnych.

źródło: instagram
zdjęcie główne: @ollygeary