Studio Mozi od kilku lat prowadzi własne badania nad biopolimerami. W kolekcji Zero Waste Lab wykorzystuje PHA i PHB – naturalne biopolimery wytwarzane przez mikroorganizmy z odnawialnych surowców, w pełni biodegradowalne, nie uwalniające mikroplastiku ani toksycznych pozostałości.

W przeciwieństwie do konwencjonalnych tworzyw sztucznych ich produkcja nie wymaga surowców petrochemicznych, powstają w warunkach stresu środowiskowego jako naturalna forma magazynowania energii przez bakterie, ulegając po zakończeniu życia produktu całkowitemu rozkładowi w glebie, wodzie i kompoście. We własnej pracowni studio wytwarza półprodukty, z których powstają meble i lampy, uzupełnione o elementy z recyklingowanego aluminium odlewanego lokalnie. Każdy etap od produkcji półproduktu po finalny montaż realizowany jest bez outsourcingu, w gdyńskiej pracowni.

Modułowość i otwartość form kolekcji U-Shape to odpowiedź Tabandy na problem nadprodukcji. Gięte elementy sklejki zestawiane z płytami z recyklingowanego plastiku i bioplastiku tworzą system, który łatwo zmieniać, dopasowywać i konfigurować. Charakterystyczne kształty litery U działają jak klocki i pozostają w ciągłej otwartości na kolejne modyfikacje.

W kolekcji bazowej U-shape znajdują się półki, wieszaki rowerowe, stoliki, konsolki, ale najciekawsze zaczyna się tam, gdzie kończy się ich podstawowa funkcja. U-Shape pozostaje otwarte na nowe relacje, zmianę i autorskie interpretacje.

Studenci pracowni projektowania mebla ASP w Gdańsku podchodzą do tematu od strony akademickiego eksperymentu. Ich proces projektowy kładzie akcent na istniejące już zasoby takie jak odpadowe gięte wałki bukowe pozyskane z firmy Paged czy też plastik, który można poddać recyklingowi. Zrozumienie tego, czym dysponują, staje się punktem wyjścia do pracy nad formą i funkcją. To złożony proces, wymagający ciągłego testowania, negocjowania i redefiniowania założeń projektowych.

Wszystkie prezentowane projekty działają w małej, konkretnej i sprawczej skali. Nie proponują gotowych odpowiedzi na globalne problemy, ale pokazują, że zmiana zaczyna się od pojedynczego gestu, wyboru materiału, zaprojektowania połączenia umożliwiającego ponowny montaż, czy zadania pytania o przyszłość surowców już na etapie szkicu. To projektowanie w uważności, otwartości na proces, eksperyment i ciągłe uczenie się.