Mieli listę dzieł, które chcieliby kiedyś mieć, ale nie mieli pieniędzy na ich zakup. Przełom nastąpił, gdy trzy obrazy Jarosława Modzelewskiego zamiast wrócić do galerii, zostały w ich mieszkaniu. Tak zaczęła się kolekcja Ewy Łabno-Falęckiej i Wojciecha Falęckiego. 

Pierwsza randka u Nowosielskiego

Zanim zaczęli kupować sztukę, wspólnie ją oglądali. Na pierwszą randkę Wojciech zabrał Ewę do kościoła na krakowskich Azorach, by pokazać jej polichromie Jerzego Nowosielskiego. Później odwiedzali galerię Zderzak, galerię Rostworowski i Bunkier Sztuki. Oboje pracowali na Uniwersytecie Jagiellońskim, a własna kolekcja pozostawała na razie w sferze marzeń. Zamiast kupować, spisywali prace, które chcieliby kiedyś mieć.

Początek zbioru przyniósł przypadek. W połowie lat 90., gdy Ewa Łabno-Falęcka pracowała w polskiej ambasadzie w Niemczech, zaprosiła galerię Zderzak do przygotowania wystawy obrazów Jarosława Modzelewskiego w Dresdner Bank w Kolonii. Kiedy transport z dziełami się opóźnił, obrazy zawisły w ambasadzie. Jeden z nich, przedstawiający kucyka, nie spodobał się kierownikowi administracji. Ewa zabrała więc prace do mieszkania. Gdy ciężarówka w końcu przyjechała po obrazy, trzy z nich zostały. Jak wspominała kolekcjonerka w rozmowie z „Sukcesem”, właśnie tak narodził się ich wspólny zbiór.

Od początku kupowali przede wszystkim bezpośrednio od artystów. Nie budowali kolekcji według strategii inwestycyjnej ani listy nazwisk, które należało mieć w swoim zbiorze. Liczyły się osobiste zainteresowania, relacja ze sztuką i chęć wspierania twórców.

Do artystów można wracać

W kolekcji znalazły się 44 prace, a wśród nich kilka dzieł artystów, których twórczość szczególnie zainteresowała właścicieli. Jarosław Modzelewski jest reprezentowany przez cztery obrazy, m.in. „Białą ławeczkę – NRD” z 1995 roku, „Panią z kotkiem” z 1996 roku oraz „Panią czeszącą psa na tle żuka – szkic” z 2002 roku. W tych pracach codzienność i zwykłe sytuacje stają się tematami malarskimi.

Dwa obrazy Wilhelma Sasnala  „64 m²” z 2000 roku i „Kupiłem sobie nowe buty” z 2001 roku dzieli zaledwie rok. W zbiorze są też trzy prace Marcina Maciejowskiego, w tym „Tajemnicze kręgi w zbożu” i „Sześciu z samochodem”, obie z 2002 roku. Powracające nazwiska pokazują, że kolekcjonowanie nie musi polegać na gromadzeniu pojedynczych, reprezentacyjnych dzieł. Czasem ważniejsze jest śledzenie twórczości konkretnej osoby i obserwowanie, jak zmienia się jej język artystyczny.

Obok prac artystów kojarzonych z polską sztuką po 1989 roku znalazł się „Chrystus w powietrzu” Edwarda Dwurnika z 1979 roku. Abstrakcję reprezentują z kolei prace Stefana Gierowskiego, w tym akwarele z 1969 i 1970 roku.

Sześć prac Martyny Czech pochodzi m.in. z lat 2014–2017. Cztery fotografie Anety Grzeszykowskiej pochodzą z cyklu „Untitled Film Stills” z 2006 roku. Kolekcję uzupełniają m.in. „Karolina II” Agaty Kus z 2016 roku, obraz „Bez tytułu” Joanny Pawlik z 2005 roku i fotografia Małgorzaty Markiewicz z cyklu „Kwiaty” z 2007 roku.

 Zainteresowania Ewy Łabno-Falęckiej spotykają się tu z ideą programu „Sztuka Kobiet” DESA Unicum, uruchomionego we wrześniu 2025 roku. Inicjatywa obejmuje działania edukacyjne i wystawiennicze poświęcone twórczości kobiet, w tym wystawy, panele i oprowadzania.

Sztuka zaczyna się przed zakupem

Dla Ewy Łabno-Falęckiej ważne jest nie tylko samo posiadanie dzieł, ale również budowanie relacji ze sztuką. W wywiadzie dla Interii Biznes mówiła o znaczeniu współpracy instytucji kultury z biznesem, edukacji i bezpośredniego kontaktu z artystami. Przywoływała m.in. sytuację, gdy pracownicy odwiedzali Leona Tarasewicza podczas tworzenia murali w siedzibie Mercedes-Benz. Spotkanie z twórcą stawało się częścią codziennego doświadczenia zawodowego.

Podobny proces można odczytać w historii jej własnej kolekcji. Zanim pojawiły się pierwsze obrazy, była ciekawość, wspólne wizyty w galeriach i lista dzieł, które chcieliby kiedyś kupić. Sam zakup był dopiero kolejnym etapem.

Teraz 44 prace Ewy Łabno-Falęckiej i Wojciecha Falęckiego trafią na aukcję DESA Unicum, zaplanowaną na 20 października 2026 roku. Wiele z nich pojawi się na rynku aukcyjnym po raz pierwszy. Według zapowiedzi będzie to pierwsza aukcja w programie DESA Unicum, której kolekcja opiera się w przeważającej mierze na twórczości artystów Nowego Pokolenia.

Estymacje zaczynają się od 2–3 tys. zł za pracę Małgorzaty Markiewicz, a najwyżej wyceniony obraz Wilhelma Sasnala ma osiągnąć 250–350 tys. zł. Aukcji będą towarzyszyć tekst Doroty Monkiewicz, wywiad z kolekcjonerką oraz jej komentarze do wybranych dzieł.

To okazja, by spojrzeć na sztukę nie tylko przez pryzmat nazwisk i cen, ale również historii stojących za poszczególnymi pracami. W przypadku tej kolekcji wszystko zaczęło się od trzech obrazów, które miały pojechać dalej. Zostały — a wraz z nimi rozpoczęła się historia wspólnego zbierania sztuki.

źródło: informacja prasowa