Są takie przedmioty, które nie próbują być perfekcyjne. Zamiast tego opowiadają historię procesu, przypadku i rzemieślniczej intuicji. Właśnie do tej kategorii należą lustra stworzone przez projektantkę Anię Gwiazdę. Seria A Vista to kolekcjonerskie obiekty, które powstały niemal jak muzyczna improwizacja.

Nazwa projektu pochodzi z języka muzycznego. A vista oznacza wykonanie utworu bez wcześniejszego przygotowania, prosto z nut, intuicyjnie, w chwili spotkania z materiałem. Ta idea bardzo dobrze oddaje charakter procesu, w którym powstały lustra. Ich ramy formowane są poprzez odlewanie szkła do formy odbitej w specjalnej mieszance piasku. To technika wymagająca ogromnego doświadczenia i jednocześnie pozostawiająca wiele miejsca dla przypadku.

Szkło podgrzewane jest do płynnego stanu, który przypomina gęsty miód. W tej formie staje się materiałem żywym, reaguje na temperaturę, ciężar i gest rzemieślnika. Efekt końcowy nigdy nie jest do końca przewidywalny. Właśnie dlatego nie istnieją dwa identyczne egzemplarze. Każde lustro powstaje jako osobny, niepowtarzalny obiekt.

Sama nazwa a vista ma jeszcze jedno znaczenie. W języku włoskim oznacza także 'na pierwszy rzut oka’. Lustro zostało pomyślane jako centralny punkt przestrzeni, obiekt, który przyciąga wzrok i zatrzymuje go na chwilę. To zaproszenie do spojrzenia na własne odbicie nieco łagodniej. W domu jesteśmy przecież a vista, bez maski, bez idealnej scenografii. A piękno nie zawsze musi oznaczać perfekcję.

Seria jest niezwykle kameralna. Powstało zaledwie sześć egzemplarzy i jak podkreśla autorka proces ten nie będzie powtarzany. To decyzja, która nadaje projektowi charakter kolekcjonerski. Każde lustro pozostaje unikatowym zapisem konkretnego momentu pracy z materiałem.

W świecie, w którym design coraz częściej poddawany jest logice produkcji seryjnej, takie obiekty przypominają, że najciekawsze rzeczy wciąż rodzą się z eksperymentu, ryzyka i rzemieślniczego doświadczenia. I czasem zupełnie jak w muzyce najlepsze powstają właśnie a vista.