Magdalena Beyer z pełną świadomością eksploatuje konwencję fotografii reklamowej, by ujawnić jej wewnętrzne pęknięcia. Wykorzystuje perspektywę i skalę, by zniwelować różnicę między światem ludzi a światem lalek, nie pozwalając jednak na całkowite zatarcie granic.

W najnowszych realizacjach artystka ożywia swoje inscenizacje za pomocą sztucznej inteligencji, nadając im ruch, puls i emocjonalną niejednoznaczność. Traktuje AI nie jako technologiczną ciekawostkę, lecz kolejnego współtwórcę własnej wyobraźni.

Absolwentka Wydziału Malarstwa i Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, Beyer przez lata pracowała w branży reklamowej jako dyrektorka kreatywna, współtworząc kampanie dla polskich i międzynarodowych marek. Przekuwa to doświadczenie w język sztuki, wykorzystując reklamową perfekcję i uwodzicielski fałsz jako materiał do twórczego demontażu.

Na jednej z nich lalki we trzy stoją na ulicy, głowy znów w celofanie, seksowne stroje, wysokie obcasy. Czy to miła pogawędka, czy może raczej zalążek kłótni? Na kolejnej kobieta-lalka leży przewrócona na ziemi, głowę i twarz osłania rękami. Wokół niej trzy postaci męskie, ukazane od pasa w dół, wyglądają, jakby zamierzały ją skatować.

Na innej jeszcze zobaczyć możemy kobiety, które bądź wspierają się, bądź przewracają o siebie. Jednocześnie nad wszystkim unosi się uspakajający motyw śmierci i żałoby lalki nad trumną, w pozycji adoracji, bądź piety. W całym cyklu zarysowuje się i jednocześnie zamazuje relacja między adorowanym a adorującym, katem i ofiarą, eleganckim i wulgarnym.

W centrum przestrzeni celofan zmienia się w folię, która jest nakryciem miejsca spoczynku, legowiska, barłogu. Trochę buduar, trochę miejsce zbrodni, trochę pierwotna nora.

To miejsce bezpiecznego zaszycia się i separacji wygody w niewygodzie. Może rezygnacji, może depresyjnego snu, może snu na wieki. A może chodzi tylko o to żeby przetrwać zimę? – pisze Ewa Opałka.